А чым яшчэ заняцца ўвосень,
Калі жыцьцё - ў напрамку дна,
Калі зьядае шэрань росы
Ды так няўтульна бязь віна...

Увазе наведавальнікаў сайта прапаноўваецца аднаактовая п'еса маладога пісьменніка Зміцера Грэшнага пад назвай “Заірак”.

Сцёб на нашу рэчаіснасць. Чытанне не зойме шмат часу, але прынясе маральнае задавальненне.
Твор друкуецца ўпершыню.

Ці могуць успаміны, звычайныя ўспаміны забіваць?..
Адно і тое ж круціцца ў галаве, не дае спакою і любая дробязь (нейкае слова ці рэч) вырывае з глыбіняў памяці тое, што трэба забыць.

Калі паглядзець навокал, можна заўважыць дзіўнае: ўсё развіваецца, ўсё расце, ўсё мяняе сваё аблічча. Учора тут была трава, заўтра — сцяжынка, пратаптаная кімсьці... А на трэці дзень — кветкамі ўсё прарасло.

Вось і ўсё. Званочка змоўкла рэха...
Крэйда непатрэбная ляжыць.
Ў гэты клас увосень з шумам-смехам
Пакаленне юных прыбяжыць.

Ўсё ізноў паўторыцца спачатку –
Строгасць класнай, эсэмэсак перашэпт,
І дырэктарка на варце зноў парадку...
Толькі ўсё без нас. Кароткі школьны век.

Зоя Справядлівая

Вочы заплюшчы -
і ты апынешся
ў дзіўнай краіне,
краіне мараў.

Стралою ўпіваецца ў сэрца
Цяжкае слова – здрада.
Яно не дае сагрэцца
Яно гучыць страшным загадам.